آری آری زندگی زیباست

« . . . گفته بودم زندگی زیباست .

گفته یا ناگفته ای بس نکته ها کاینجاست

آسمان باز

آفتاب رز

باغ های گل

دشت های بی دروپیکر

سر برون آوردن گل از درون برف

تاب نرم رقص ماهی در بلور آب

بوی عطر خاکباران خورده در کهسار

خواب کندم زارها در چشمه ی مهتاب ،

آمدن ، رفتن ، دویدن ،

پا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن ،

یا شب برفی ،

پیش آتش ها نشستن ، دل به رویاهای دامن گیر و گرم شعله بستن . . .

آری ، آری ، زندگی زیباست .

زندگی آتش گهی دیرنده پا بر جاست .

گر بیفروزیش ، رقص شعله ای در هر کران پیداست .

و رند ، خاموش است و خاموشی گناه ماست . »  

بازکن پنجره ها را که نسیم

روز میلاد اقاقی ها را

جشن میگیرد

و بهار

روی هر شاخه

کنار هر برگ شمع روشن کرده

بازکن پنجره ها را ای دوست

هیچ یادت هست

که زمین را عطش وحشی سوخت

برگ ها پژمردند

تشنگی با جگر خاک چه کرد

معجزه باران را باور کن

و سخاوت را در چشم چمنزار ببین

و محبت را در روع نسیم

که در این کوچه تنگ

با همین دست تهی

روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد

خاک جان یافته است

تو چرا این همه دلتنگ شدی

بازکن پنجره ها را . . .

و بهاران را باور کن

یادمان باشد از امروز جفایی نکنیم

                        گرچه در خود شکستیم صدایی نکنیم

                                               یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

                                                                        طلب عشق زهر بی سرو پایی نکنیم

یادمان باشد عشق را گدایی نکنیم

                                         چون هر چیز با ارزش را به گدا نمی دهند  

واژه ی غریبی ست . . .

• واژه ای که روزها یا ماه ها یا شاید هم سال های که با آن خو گرفتم

          گر چه سخت است نتظار

          هر صبح طلوعی دیگر است بر انتظار فرداهای من !

          خواهم ماند تنها در انتظار تو

• چرا نوشتم در برگ تنهاییم برای تو ، نمی دانم ؟

          شاید که روزی بخوانند بر تو ، عشق مرا . . .

• می دانم روزی خواهی آمد ، می دانم . . .

          گریان نمی مانم ، خندانم

          برای ورودت ای عشق

• وقتی به یادت می افتم ، به یاد خاطرات . . .

          نامه هایت را مرور می کنم ، یک بار . . . نه . . . بلکه صد ها بار

• وجودم را سراسر عشق فرا می گیرد . . .

          و اشک شوق بر گونه هایم روانه می شوند . . .

          تنها می گویم ، همیشه در قلب منی ! ! ! ! ! تو

          می دانم باز خواهی گشت . . . . . می دانم ! ! ! ! !

          به یاد لحظات خوش انتظار و تنهایی . . . . .

          به یاد او تقدیم به او . . . . .

     زنگی شاید یک خیابان دراز ست

     که هر روز زنی با زنبیلی ار آن می گذرد

     زندگی شاید ریسمانی ست که مردی با آن

     خود را از شاخه می آویزد

زندگی شاید

      طفلی ست که از مدرسه بر می گردد

• یا عبور گیج رهگذری می باشد

          که کلاه از سر بر می دارد به رهگذری دیگر

          با لبخندی بی معنی می گوید : " صبح بخیر "

• زندگی شاید آن لحظه مسدودی ست

          که نگاه من ، در نی نی چشمان تو

          خود را ویران می سازد

          و در این حسی است

          که من آن را با ادراک ماه

          و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت

      آه . . . . .

               سهم من این است

                                  سهم من این است

                                                 سهم من ، آسمانی است که آویختن پرده ای

                                                                    آن را از من می گیرد